15 Mart 2014 Cumartesi

Sürgün / Metin Altıok

Kendine sürgün,
bir garip kişiyim;
kutsallığı zincir gibi parmağında çeviren...
Umudu, depremden;
aşkı, külden bekleyen benim..
Aranızda
yerim yok zaten.
Merhabam kalmadı
kimseyle.
Bilmemem gereken şeyler öğrendim.

Sorular sordum, sormamam gereken.
Gördüm apaçık, görmemem gerekeni.
Söylenmezi söyledim.
Suçum büyük ve taammüden..

Metin Altıok

13 Mart 2014 Perşembe

Hikayelerden Bir Hikaye...



Ağlamak dökülüyor kelimelerimden..
Kirpiklerimin ucuna asılı kalmış bir hüzün, usulca çözüyor ellerini..
Bakıyorum.
Her şey, hiç, oluyor ben baktığımda..
Anlam yüklemiyorum artık, anlamadıklarıma..
Çünkü, her şey hiç'e dönüşüyor ben anladığımda..
Yorgunum sözcüklerden...
Sözcüklerin taşıdıklarından.
Taşımadıklarından.
Ve
Sözcükler de yorgun, taşıyamadıklarından...
Kıvamını bulmuş bir keder.
Düze çıkmış bir hüzün.
Eğreti durmayan bir yalnızlık...
Yolcusunu bekleyen, suskun bir kır kahvesi; şehirler arası yollarda unutulmuş...

Yitik bir şiirin bir türlü hatırlanamayan dizesi....

Aynı nakaratta takılı kalmış bir hayat.
Hikayelerden bir hikaye.
Hayatlardan bir hayat.
Hangi çöl alır artık seni?
Hangi geceyi basarsın bağrına, tüketilmiş onca çöl gecesinden sonra?...
Her nefeste taa içine çektiğin dünya, ne kadar yar olur sana?
Gözden düşmüş bir mavisin sen,
Son çırpınışlarına alkış tutan eller, bir çiçek de senin için bırakır yağmurun hüzzam yolculuğunda...

Ha.